دیدن فیلم های روز دنیا

حالا این چیزی است که یک فیلم ابرقهرمانی باید باشد. تماشای آنلاین فیلم «مرد عنکبوتی 2» به همان شیوه ای که کمیک خوان های جدی باور دارند، وقتی ماجراهای روی صفحه رویاها و خواسته های خود را بیان می کنند، به داستان خود اعتقاد دارد. نه اردو است و نه نوستالژی است، نه جلوه های ویژه دیوار به دیوار است و نه از شدت عصبانیت ترشی. درک این موضوع که مرد عنکبوتی بودن باری است که پیتر پارکر کاملاً مایل به تحمل آن نیست، به سادگی و به طرز تلخی درک می کند.

این فیلم نشان می دهد که چه اشکالی در بسیاری از حماسه های ابرقهرمانی دیگر وجود دارد: آن ها بر روی ابرقدرت ها تمرکز می کنند و انسان های پشت سرشان را کوتاه می کنند. (مثلاً کسی خسته کننده تر از کلارک کنت یا بروس وین بوده است؟)

«مرد عنکبوتی 2» بهترین فیلم ابرقهرمانی از زمان عرضه ژانر مدرن با «سوپرمن» (1978) است. با وفادار ماندن به بینشی که به مارول کامیکس اجازه داد دهه ها سنت کتاب های مصور را متحول کند، موفق می شود: خوانندگان می توانند به طور کامل تر با قهرمان هایی مثل خودشان آشنا شوند تا با الگوهای خداگونه از راه دور. پیتر پارکر یک دانش آموز دبیرستانی ناامن، در مشکل کلاسی، بی صفحه در عشق، آماده به عهده گرفتن مسئولیت هایی بود که با ابرقدرت های غیرمنتظره اش همراه بود. اینطور نبود که مرد عنکبوتی بتواند از آسمان خراش ها تاب بخورد که خوانندگانش را جذب کند. این بود که او از مشکلات شخصی در بادکنک های فکری بالای ماسک صورت اسپایدی اش نگران بود.

پارکر (توبی مگوایر) اکنون در کالج است و در کلمبیا فیزیک می خواند و بیش از هر زمان دیگری عاشق مری جین واتسون (کرستن دانست) شده است. او در آستانه خرابی است: او شغل خود را به عنوان یک تحویل دهنده پیتزا از دست داده است، عمه می با وام مسکن خود را سلب می کند، کلاس ها را از دست می دهد، رنگ ها با هم ترکیب می شوند وقتی کت و شلوار مرد عنکبوتی خود را در لباسشویی می شویید، و بعد از وب... به نظر می رسد توانایی چرخش به طور غیرقابل توضیحی محو می شود، او لباس محبوب خود را با ناامیدی دور می اندازد. وقتی یک ادم بدکار سعی می کند کت و شلوار دور انداخته Spidey را به جونا جیمسون، سردبیر Daily Bugle بفروشد، جیمسون به او 50 دلار پیشنهاد می دهد. بدجنس می گوید که می تواند در eBay بهتر عمل کند. آیا به اینجا رسیده است؟

من از فیلم اصلی «مرد عنکبوتی» (2002) ناامید شدم و از اینکه این فیلم از همان فریم اول کار می کرد شگفت زده شدم. سام ریمی، کارگردان هر دو تصویر، این بار به نظر می رسد دقیقاً می داند چه باید بکند و هرگز در فیلمی که بدون زحمت جلوه های ویژه و داستانی انسانی را با هم ترکیب می کند و پلان های موازی خود را زنده و متحرک نگه می دارد، قدم اشتباهی نمی گذارد. یکی از کلیدهای موفقیت فیلم باید کمک مایکل چابون رمان نویس به فیلمنامه باشد. شابون در استخوان های خود می فهمد که کتاب های مصور چیست و چرا. رمان الهام گرفته او در سال 2000، ماجراهای شگفت انگیز کاوالیه و کلی، تولد یک ابرقهرمان کتاب های مصور دهه 1940 و مردان جوانی را که او را خلق کردند، شرح می دهد. او روی داستانی کار کرد که به فیلمنامه آلوین سارجنت کمک کرد.

فصل های زندگی یک ابرقهرمان توسط تبهکارانی که با آنها روبرو می شود ترسیم می شود (در مورد جیمز باند هم همین طور است). «مرد عنکبوتی 2» به مرد عنکبوتی دشمنی با طبیعت خوب می دهد که شر بر او غلبه می کند. پیتر پارکر دکتر معروف اتو اکتاویوس (آلفرد مولینا) را تحسین می کند که آزمایشگاه او در سواحل رودخانه شرقی آزمایشی را در خود جای داده است که یا ثابت می کند که همجوشی می تواند به عنوان یک منبع ارزان انرژی عمل کند یا منهتن را تبخیر می کند. اکتاویوس برای مدیریت مواد خطرناک آزمایش هایش، چهار شاخک قدرتمند را ابداع می کند که به ستون فقرات او پیوند خورده اند و از هوش سایبری خود برخوردارند. یک تراشه در بالای ستون فقرات او مانع از غلبه بر دستورات او می شود، اما وقتی تراشه از بین می رود، دانشمند مهربان به داک اوک تبدیل می شود، ادغام وحشتناکی از انسان و ماشین، که می تواند با راندن شاخک های خود در بتون از دیوارهای آسمان خراش بالا برود. و آجر می شنویم که می آید و مانند طبل های جهنم راهش را به سمت ما می کوبد.

در همین حال، پیتر پارکر قول داده است که نمی تواند به خود اجازه دهد مری جین را دوست داشته باشد، زیرا زندگی او از سوی دشمنان مرد عنکبوتی در خطر خواهد بود. او در نهایت از پیتر، که همیشه او را ایستاده است، رها کرده است. او نامزدی خود را با یک فضانورد اعلام می کند. پیتر با او و عمه می (رزماری هریس) صمیمی است که به او تمام صفحه نمایش داده می شود و به یک فیلم کوتاه اجباری تقلیل نمی یابد. و او باید با دوستش هری آزبورن (جیمز فرانکو)، که از پیتر خوشش می آید اما از مرد عنکبوتی متنفر است، سرزنش می کند و او را به خاطر مرگ پدرش مقصر می داند (گرین گابلین، گرچه چیز زیادی برای پسرش ناشناخته است).

جلوه های ویژه وجود دارد و سپس جلوه های ویژه وجود دارد. در فیلم اول فکر می کردم که مرد عنکبوتی با تمام رئالیسم یک شخصیت در یک کارتون حرکت می کند. این بار، در حالی که او از آسمان خراشی به آسمان خراش دیگر می چرخد، وزن و ابعاد بیشتری دارد و رایمی می تواند به طور یکپارچه با CGI و بازیگران انسانی مطابقت داشته باشد. پیروزی جلوه های ویژه در فیلم، کار روی چهار شاخک روباتیک داک اوک است که با زندگی عجیبی حرکت می کنند، واکنش نشان می دهند و واکنش نشان می دهند، کارهای دوگانه انجام می دهند و خودشان به شخصیت تبدیل می شوند.

با تماشای ریمی و نویسندگانش که بین رشته های داستانی بریده می شوند، از کار کلاسیک لذت بردم: فیلم e به همه عناصرش وزن کامل می دهد، آنها را زنده نگه می دارد، با چنان مهارتی ساخته شده است که ما تا آخر عمر به آن اهمیت می دهیم. در فیلم های کمتری از این ژانر، ما معمولاً برای صحنه های اکشن هیجان زده می شویم، اما به شدت از دیالوگ ها عبور می کنیم. در اینجا هر دو زنده می مانند، و دیالوگ بیشتر در مورد احساسات، عشق و ارزش ها است، کمتر درباره توضیحات طولانی در مورد غیرقابل توضیح (این کاملاً دقیق است که مرد عنکبوتی هرگز نمی فهمد که چرا توانایی پرتاب تار او گاهی اوقات او را از بین می برد).

توبی مگوایر با شکایت از کمردرد تقریباً برای قسمت دوم قرارداد امضا نکرد. جیک جیلنهال، یکی دیگر از بازیگران با استعداد، ظاهرا در بال ها حضور داشت. اما اگر مگوایر برنمی گشت (همراه با سخنان پرت اسپایدی در مورد کمردردش)، هرگز نمی دانستیم که او چقدر می تواند در این نقش خوب باشد.

Dunst نیز ارزشمند است و به نقش دوست دختری که در کمتر فیلمی معمولی است، عمق و دل می بخشد. وقتی او دوست پسر فضانورد خود را وارونه می بوسد، یکی از آن لحظات عالی است که به طرفداران کل حماسه پاداش می دهد. نیازی نیست به ما گفته شود که او تنها بوسه خود را از مرد عنکبوتی به یاد می آورد.

سینمادوستانی هستند که از دست دادن فیلم های ابرقهرمانی می گویند و من نمی توانم آنها را سرزنش کنم، اگرچه به ضعف این ژانر اعتراف می کنم. من هر دو فیلم "کلاغ" و "دردویل"، "هالک" و "X2: X-Men United" را دوست داشتم، اما نه به اندازه ای که بتوانم آنها را به دوستانی که کتاب های کمیک را دوست ندارند یا نمی فهمند توصیه کنم. «مرد عنکبوتی 2» در دسته دیگری قرار دارد: این یک فیلم واقعی است، تمام خون و باهوش، با ویژگی هایی حتی برای کسانی که اصلاً نمی دانند استن لی کیست. این یک فیلم ابرقهرمانی برای افرادی است که به فیلم های ابرقهرمانی نمی روند و برای کسانی که می روند، همان فیلمی است که آرزوی آن را داشته اند.

تماشای فیلم "Black Hawk Down" ساخته ریدلی اسکات داستان یک حمله نظامی ایالات متحده را روایت می کند که زمانی که نقشه های خوش بینانه با مقاومت غیرمنتظره ای روبرو شد، به طرز فاجعه آمیزی اشتباه انجام شد. در موگادیشو، سومالی، در اکتبر 1993، 18 آمریکایی جان خود را از دست دادند، 70 نفر دیگر زخمی شدند و طی چند روز، رئیس جمهور بیل کلینتون، نیروهایی را که در یک مأموریت بشردوستانه بودند، خارج کرد. تا آن زمان حدود 300000 سومالیایی از گرسنگی مرده بودند و هدف ایالات متحده کمک به تحویل محموله های مواد غذایی سازمان ملل بود. جنگ سالاران سومالی بیشتر به محافظت از چمن خود علاقه مند بودند تا غذا دادن به مردم خود - هشدار اولیه در مورد نوع غیرت که به 11 سپتامبر منتهی شد.

این فیلم در هدف خود یک ذهن است. می خواهد تا جایی که ممکن است دقیق تر ثبت کند که یکی از سربازانی که در آن مأموریت مورد آتش قرار گرفته بودند، چگونه بود. ساعت به ساعت، قدم به قدم زنجیره حوادث را بازسازی می کند. برنامه این بود که یک حمله غافلگیرکننده توسط نیروهای هلیکوپتری که با نیروهای زمینی به آنها ملحق می شوند، به جلسه ای از ستوان های ارشد یک جنگ سالار انجام دهند. تصور می شد که این کار آنقدر ساده است که برخی از سربازان غذاخوری و تجهیزات دید در شب خود را پشت سر گذاشتند و انتظار داشتند تا چند ساعت دیگر به پایگاه بازگردند.

اتفاقی که افتاد این بود که موشک های دشمن دو بالگرد را سرنگون کردند. نیروهای فرمانده جنگ به سرعت جمع شدند و مواضع ایالات متحده را محاصره کردند. موانع و ارتباطات ضعیف مانع از نزدیک شدن کاروان پشتیبانی می شد. و یک جنگ تیره و تار تبدیل به یک جنگ فرسایشی شد. آمریکایی ها بهتر از چیزی که می گرفتند، دادند، اما از هر نظر، حمله آمریکا یک فاجعه بود. پیام ضمنی فیلم این است که آمریکا در آن روز عزم خود را برای به خطر انداختن جان آمریکایی ها در مبارزات دوردست و مبهم از دست داد و این طرز فکر باعث تضعیف موضع ما در برابر تروریسم شد.

به نظر می رسد نامزدی به هرج و مرج خونین تبدیل شده است. دستاورد ریدلی اسکات این است که آن را برای مخاطب قابل درک کند. ما کم و بیش درک می کنیم که آمریکایی ها کجا هستند و چرا و در چه وضعیتی هستند. ما چندین شخصیت اصلی را دنبال می کنیم، اما این یک پروژه ستاره محور نیست و به دیالوگ یا شخصیت بستگی ندارد. این در مورد تدارکات آن روز در ماه اکتبر است، و اینکه چگونه آموزش به آن جنگجویان خبره (تکاوران ارتش و نیروی دلتا) کمک کرد تا زمانی که همه نقشه ها به درستی انجام نشد و آنها در حال خشک شدن ماندند، تا حد امکان از خود دفاع کنند.

استراتژی بصری اسکات از حضور در آن روز هواپیماهای نقطه ای هوایی با حسگرهای فروسرخ که می توانند حرکات انسان های زیر را تشخیص دهند، بهره می برد. با شروع نبرد، شپرد و افسران همکارش می توانند آن را روی صفحه نمایش دنبال کنند، اما در استفاده از این اطلاعات ناتوان هستند. ابزار مفیدی برای آگاه نگه داشتن مخاطب است. (در بررسی اولیه ام، احتمال این عکس های چشم در آسمان را زیر سوال بردم؛ خوانندگان بی شماری به من گفتند که این عکس ها مبتنی بر واقعیت هستند و در کتاب مارک باودن درباره نبرد شرح داده شده اند.) طولانی ترین روز او با یک جلسه توجیهی آغاز می شود. سرلشکر ویلیام اف. گاریسون (سام شپرد)، که توضیح می دهد که چگونه اطلاعات زمان و مکان ملاقات توسط ستوان های فرمانده جنگ محمد فراه ایدید را کشف کرده است. یک تاکسی با یک صلیب سیاه روی سقف آن در کنار ساختمان پارک می کند تا نیروهای هوابرد را راهنمایی کند، آنها روی طناب ها فرود می آیند، نیروهای زمینی به آنها ملحق می شوند، ساختمان را ایمن می کنند و اسیر می کنند. مشکل این طرح، همانطور که گاریسون در بازخوردهای ناامیدکننده تر پی می برد، این است که اپوزیسیون بهتر مسلح است، موقعیت بهتری دارد و می تواند از نیروهای کمکی سریع استفاده کند.

چندین داستان را دنبال می کنیم. مردی از هلیکوپتر سقوط می کند و در اثر از دست دادن طناب فرود مجروح می شود. یک خلبان اسیر می شود. درگیری های ناامیدکننده در خیابان ها و آوارها با فرود آمدن تاریکی رخ می دهد. آمریکایی ها از نظر مهمات و آب کمبود دارند و با دشمنانی روبرو می شوند که از قرار گرفتن در معرض خطر خجالتی ندارند.

«Black Hawk Down» مانند اکثر فیلم های جنگی، چهره های قهرمانی در پیش زمینه ندارد. شخصیت های اصلی توسط ستاره هایی بازی می شوند که برای تماشاگران مکرر سینما آشنا هستند، اما تشخیص آنها برای دیگران ممکن است سخت باشد. از جمله آنها جاش هارتنت است که در اینجا بسیار متقاعد کننده تر از "پرل هاربر" است، به عنوان یک گروهبان ستاد فرماندهی یکی از تیم های حمله. ایوان مک گرگور به عنوان یک متخصص رنجر که تخصصش کاغذبازی و قهوه سازی است تا زمانی که او وارد خدمت شود. تام سایزمور به عنوان یک کهنه سرباز که به نیروهای جوانتر مشاوره ثابت می دهد و ویلیام فیختنر به عنوان مبارزی که به نظر می رسد هر ذره آموزش را درونی کرده است و به طور غریزی آن را تجسم می بخشد.

فیلمبرداری اسلاومیر ایدزیاک از رنگ های روشن فیلم های رزمی شاداب پرهیز می کند و رنگ های تیره و غبارآلود آن به تدریج با فرا رسیدن شب از نور خارج می شوند. صحنه های بعدی فیلم احساس سردی و کسالت می کند. نیروهای محاصره شده در شب تنها و در معرض خطر هستند. فیلمنامه کن نولان و استیو زیلیان، که بر اساس کتابی از مارک باودن کار می کند، مطالب را می فهمد و آن قدر واضح و کارآمد بیان می کند که ما نه تنها درگیر تجربه هستیم. روز بلکه در استراتژی ها و واقعیت های آشکار آن.

من از ارتفاع می ترسم حالا تو می دانی. این یکی از دلایلی است که من بی اختیار در تماشای فیلم، فیلم اکشن «مردی روی سیم» غرق شدم، داستان اینکه چگونه فیلیپ پتی هشت بار روی یک سیم محکم بین دو برج مرکز تجارت جهانی در 7 اوت 1974 عبور کرد. دلیل دیگر این است که مستند، ترکیبی از فیلم واقعی و بازسازی شده، مانند یک فیلم هیجان انگیز درجه یک ساخته شده است.

در اوایل فیلم، ما آنچه را که فکر می کنیم متأسفانه آشنا هستیم، می بینیم: کارگران ساختمانی و کامیون ها و جرثقیل های بزرگ، در حال کار در ردپای یکی از برج های WTC. در ابتدا فکر کردم این فیلمی از پاکسازی پس از 11 سپتامبر است. با پیشرفت صحنه، متوجه شدم که در حال تماشای مراحل اولیه ساخت برج ها هستم. این فیلم نشان می دهد که برج ها در حال رشد هستند، تیرهای بزرگ فولادی بلند می شوند و پازل کنار هم قرار می گیرد. همانطور که اتفاق می افتد، 11 سپتامبر حتی در فیلم ذکر نشده است، که به نظر من تصمیم درستی است. «مرد روی سیم» درباره غلبه بر برج ها با شجاعت و شادی است، نه با تروریسم.

ما با فیلیپ پتی، سیم پیچ، شعبده باز، تک دوچرخه و مجری خیابانی فرانسوی آشنا می شویم که به ما می گوید در مطب دندانپزشکی نشسته بود که نقاشی برج های پیشنهادی را دید و می دانست که قرار است آنها را فتح کند. بین آنها خط مدادی کشید. سیمش این فیلم کمپین او را دنبال می کند، زیرا او کادر غیرمحتملی از یاران را استخدام می کند، از دوست دخترش آنی الهام می گیرد و وسواس آن دو آهن ربا روی شخصیت او می شود.

«مردی روی سیم» به کارگردانی جیمز مارش («سفر مرگ در ویسکانسین»)، به تمام فیلم ها، ویدیوها و عکس های پتیت از حمله به برج ها دسترسی دارد. اما بیشتر از این وجود دارد. مارش با استفاده هوشمندانه از بازیگران و بازسازی وقایع، داستان را با صحنه هایی که هرگز نمی توانست فیلم برداری کند، به تصویر می کشد، مانند اپیزودی که پت و شریکش بی حرکت زیر برزنت ها روی تیری نزدیک طبقه آخر خم می شدند و نگهبانی به اطراف نگاه می کرد. پتیت خدمه ای متشکل از جمله یک نوازنده و مدیر اجرایی که در واقع در دفتری در یک برج کار می کند جمع کرده است. او به این آماتورها آموزش می دهد که چگونه یک سیم بلند را دکل کنند. به درستی، او امیدوار است.

این فیلم جدید به طور یکپارچه در فیلم قدیمی ادغام شده است. من از تلاش برای تصمیم گیری در مورد اینکه کدام کدام از نظر ظاهر عکس است منصرف شدم، اگرچه چند سکانس (سایه هایی که از پلکان بالا می روند) به وضوح CGI هستند. مارش با یک اتفاق تقریباً 30 ساله سر و کار دارد و وقتی همان افراد را در دو مرحله از زندگی آنها نشان می دهد، فکر می کنم کوچکتر یا بزرگتر بازیگر است، اما همیشه نمی توانستم مطمئن باشم که کدام. فیلیپ پتی خودش است، هم اکنون و هم در آن زمان، انگلیسی روان صحبت می کند، هیجان زده، پرشور، پرشور است.

حتی در کودکی دوست داشت از وسایل بالا برود. نه گفتن چرا او راه رفتن روی سیم را به خود آموخت، بی پایان تمرین کرد، رویای فتح ابرها را در سر داشت. او روی سیمی که در مزارع روستایی بسته شده بود تمرین می کرد. اولین شاهکار بزرگ او راه رفتن روی سیمی بین دو برج ناقوس نوتردام بود. سپس بین برج های پل بندرگاه سیدنی در استرالیا قدم زد. همانطور که مرکز تجارت جهانی در حال رشد بود، جاه طلبی های او نیز رشد می کرد.

او هرگز فقط روی یک سیم «راه نمی رفت». دراز کشید، زانو زد، شعبده بازی کرد، دوید. هر سیمی مشکلات خودش را نشان داد و در تمرین WTC، سیمی به همان فاصله در فرانسه ساخت. برای شبیه سازی بادها، حرکات ساختمان ها و پیچ خوردگی سیم، او از دوستانش خواست که سیم او را تکان دهند و سعی کنند او را به بیرون پرتاب کنند. تعادلش بی عیب بود. او توضیح می دهد که سیم چگونه می تواند حرکت کند: بالا و پایین، پهلو، جانبی، و همچنین گاهی اوقات می تواند پیچ بخورد.

نصب یک سیم بین دو برج به اندازه سرقت بانک پیچیده بود. او و دوستانش زمین را جست وجو کردند، کارت های شناسایی جعلی به دست آوردند، به آسانسور باری رفتند که به بالای آن می رسید -- بالاتر از سطح طبقات تمام شده. به طور باورنکردنی، آنها مجبور شدند نزدیک به یک تن تجهیزات را به آنجا ببرند. ممکن است شنیده باشید که چگونه سیم را از روی آن عبور دادند، و چگونه آن را سیم کشی کردند، اما اگر نمی دانید، من به شما نمی گویم.

به هر حال این کار را کردند. نقشه آنها عملی شد. و در صبح روز 7 آگوست، پتیت اولین گام مهم را برداشت که وزن او را از ساختمان به سیم منتقل کرد و بالاتر از یک قطره 1350 فوتی ایستاد. بسیاری از مردم می دانند که او با موفقیت عبور کرد. نمی دانستم او هشت بار رفت و برگشت، پلیس از هر دو طرف منتظر بود. دوستانش با یادآوری این اتفاق اشک ریختند. خطرناک، احمقانه، باشکوه بود. دستیاران او می ترسیدند که ممکن است به دلیل تجاوز، قتل یا کمک به خودکشی دستگیر شوند. فیلیپ پتیت دستگیر شد و در نهایت مجرم شناخته شد. اتهام: برهم زدن آرامش.

فیلم اکشن جنگجو یک تصویر مبارزه است که با منطق کامل به اوج می رسد که نه یک بلکه سه مبارزه کلیدی را شامل می شود، و ما تصادفی را که نه یک قهرمان بلکه دو قهرمان را ارائه می دهد، می بخشیم. فیلمنامه از این وسایل استفاده می کند تا ساختار یک داستان جنگی که بی شباهت به "راکی" نیست را با درام غنی و درزدار خانواده ای آشفته ترکیب کند.

در یک ساعت صحنه هایی که آن ها را به طور جداگانه تثبیت می کند، با دو برادر، برندان و تامی کانلون (جوئل ادگرتون و تام هاردی) آشنا می شویم. برندان یک معلم علوم دبیرستان است، متاهل و دارای فرزندان. تامی یک تفنگدار دریایی است که در خاورمیانه خدمت می کرد. آنها در دبیرستان کشتی گیر یا بوکسور بودند که توسط پدرشان پدی (نیک نولته) آموزش دیده بودند. با این حال، اکنون شرایط زندگی آنها را مستقلاً به یک تصمیم می رساند: آنها باید برای امرار معاش بجنگند.

هنگامی که این فرض مشخص شد، به همان اندازه که شب پس از روز به پایان می رسد، مطمئناً برندان و تامی برای قهرمانی در رینگ ملاقات خواهند کرد. این سه راند اوج را به حساب می آورد، زیرا هر کدام باید از مرحله نیمه نهایی پیش بروند. چیزی که جالب است این است که "جنگجو" مورد علاقه ای ندارد. ما هر دو شخصیت را می فهمیم و دوست داریم، فیلم هم همینطور. کارگردان و نویسنده همکار گاوین اوکانر با بازی جوانمردانه به این بن بست می رسد: هر دو انگیزه هایی دارند، آنها پس از یک جدایی ناخوشایند در دوران کودکی مدت ها از هم جدا شده اند و از جهاتی از یکدیگر متنفرند.

وقتی مادرشان پدر الکلی خود را ترک کرد، این تامی بود که با او به کالیفرنیا رفت و مرگ او را تماشا کرد. این برندان بود که پیش پدرش ماند. وقتی در فیلم با پدی آشنا می شویم، او پس از یک عمر نوشیدن مشروب به روز 1000 هوشیاری نزدیک می شود و همان طور که فقط نیک نولتی می تواند، قهرمانی پشمالو و فرسوده مردی را که یک بار دیگر تلاش می کند خود را جمع کند، تجسم می دهد.

تامی همیشه پدی را به خاطر رها کردن مادرش سرزنش می کرد، اگرچه به این سادگی هم نبود. حالا او پس از سال ها در فیلادلفیا جنوبی ظاهر می شود، تازه از جنگ، و رازی را حفظ می کند. او از پیرمرد می خواهد که مربی او برای مسابقات قهرمانی هنرهای رزمی ترکیبی باشد. هیچکدام کوچکترین ایده ای ندارند که ممکن است برندان در آن نقش داشته باشد. در همین حال، برندان با سلب مالکیت خانه اش روبرو می شود، اما وقتی در یک مبارزه سطح پایین MMA که در یک چادر در پارکینگ برگزار می شود، کیف را برنده می شود، زیرا او از کارش اخراج شده است، اوضاع بدتر می شود.

هنرهای رزمی مختلط ورزشی است که من را گیج می کند. من هرگز کاملاً درک نمی کنم که چگونه هر یک از مبارزان حتی برای یک راند هوشیار می مانند. ضربه زدن، ضربه زدن، لگد زدن، زمین خوردن و کوبیدن همگی بخشی از بازی هستند، و من ممکن است ساده لوح باشم، اما همه اینها به نظر من واقعی است. مجازاتی که مبارزان می گیرند آنقدر شدید است که باورپذیری را ضعیف می کند که مسابقات نهایی در چنین بازه زمانی کمی برگزار می شود.

صحنه های مبارزه با رقص و فیلم برداری با انرژی فوق العاده و احتمالاً بیش از حد کم کم فیلم برداری شده اند. اگرچه مبارزان باید اردک بکشند و ببافند، چرا دوربین باید؟ داستان های فرعی مختلفی از جمله پدی، همسر برندان (جنیفر موریسون) و مربی او (فرانک گریلو) با اکشن ارتباط دارند و اگرچه گاوین اوکانر از بهره برداری از اکشن خجالتی نیست، اما از تمام نیروی شخصیت های قوی برای ارائه آن استفاده می کند. معنایی بیشتر از آنچه که عمل به تنهایی می تواند ارائه کند.

این یک فیلم مبارزه ای نادر است که در آن نمی خواهیم شاهد شکست هیچ یک از مبارزان باشیم. این چنان پیچیدگی را به رویارویی نهایی می آورد که به سختی چیزی می توانست از آن عبور کند - اما چیزی انجام می دهد، و "جنگجو" آن را به دست می آورد.

فیلم علمی تخیلی کاوبوی ها و بیگانگان بدون شک خروس ترین طرحی است که من در بسیاری از ماه ها شاهد بوده ام. این فیلم در سال 1873 با گاوچران ها، بیگانگان، آپاچی ها، اسب ها، سفینه های فضایی، یک دزد قاتل کالسکه، یک واعظ، هیولاهای چشم حشره، یک ساقی به نام داک، یک دامدار ظالم است که در خارج از شهری به نام Absolution زندگی می کند، پسر بی ارزشش. ، دو زن (یکی از این اطراف نیست)، راهزنان، یک دستبند جادویی، یک درمان هندی باستانی برای فراموشی، یک مرغ مگس خوار نمادین، یک بچه شجاع با یک عینک جاسوسی، و یک سگ خوش دست که افراد خوب را مایل ها و مایل ها دنبال می کند. زباله های بی ثمر است و باید از بین برود.

این یک طنز نیست. کمدی هم نیست. بشریت در خطر است، و این به گاوچران های خشن غرب قدیمی است که ما را نجات دهند. دنیل کریگ نقش لونرگان، قاتل کوچ نشین را بازی می کند، هریسون فورد نقش وودرو دولارهید را بازی می کند که نامش معمایی نیست، و کیت کارادین، کلانتر تاگارت است که کارش را برای او انجام می دهد.

بیگانگان، طبق معمول، نشانه های محدودی از هوش نشان می دهند. اوه، آنها با یک سفینه فضایی می رسند که از یک آسمان خراش بلندتر است و حتماً آن را طراحی کرده اند. اما بیشتر آنها شهر را درگیر می کنند، بمب های انفجاری را پشت شخصیت ها می ریزند، اما به ندرت بر سر آنها می ریزند و قربانیان انسانی را به کشتی های کوچک تر پرنده خود می برند تا (لازم است به ما گفته شود) آنها را مطالعه کنیم. هدف دیگر آنها از پیمودن مسافت های غیرقابل تصور در خلأ این است که از نیروهای مرموز برای مکیدن طلا استفاده کنند - سکه، ساعت، حلقه و هر چیز دیگری.

من این هیولاها را با چشم حشره صدا نمی کنم تا نامهربان نباشند، بلکه نسب خود را به لُد مادر BEMها بر روی جلد کتاب هایی مانند داستان های شگفت انگیز هیجان انگیز برگردانند. تقریباً خیلی خوب است که واقعیت داشته باشد، از طریق یک بررسی تجاری، یاد بگیرید که این فیلم نه از یک کتاب کمیک بلکه از جلد آن الهام گرفته شده است. به این میگن روحیه!

این فیلم بدون شک محبوب خواهد بود و شایسته موفقیت است. همانطور که پولسازان مضحک می گویند، جاه طلبانه و خوش ساخت است. بازی بازیگران بزرگ از استاندارد بالایی برخوردار است، کریگ و فورد کم و بیش در نقش هایشان متولد شده اند، و کارگردان جان فاورو در واقع شخصیت هایش را توسعه می دهد و به آنها کارهایی می دهد که آنها را در مقابل جلوه های ویژه قرار دهد.

با این حال من یک غم کوچک خاص را احساس می کنم. کاش این یک وسترن بود. می دانی، نوع قدیمی، بدون سفینه فضایی. دنیل کریگ، چشم سرد و لاغر، نقش شخصیتی آشنا در این ژانر را بازی می کند. به رینگو کید یا داک هالیدی فکر کنید، آدم های بدی که به سمت خوبی می روند.

هریسون فورد، به عنوان دامدار، مظهر مردی است که با سوار شدن به شهر در راس موقعیت شخصی خود به شهر می آید و به همه دستور می دهد. داک سام راکول از آن دسته تاجرهای کوچکی است که به غرب آمده و در حال جستجوی ثروت خود در میان مردان سختگیر است. همه عناصر اینجا هستند.

اما به ما می گویند که وسترن یک ژانر مرده است. آخرین موردی که بچه ها دوست داشتند «رنگو» یک انیمیشن کارتونی بود. «Grit واقعی»، «Appaloosa» و «3:10 to Yuma» خوب بودند، اما از نظر جمعیتی محدود بودند. یک کارگردان توانا - مثلاً فاورو - می توانست بیگانگان مضحک را کنار بگذارد و یک وسترن مستقیم با همان بازیگران بسازد، اما امروز احتمال کمی وجود دارد.

با این حال، من گمان می کنم که مخاطبان بزرگی که به این مفهوم گرایش پیدا کرده اند، در صحنه های آغازین، قبل از حمله بیگانگان، عمیق تر درگیر مواد متعارف غربی می شوند. وقتی پسر لوپ دامدار (پل دانو) شروع به تیراندازی به سمت شهر می کند، تعلیق واقعی تر از زمانی است که بیگانگان بی شماری ظاهر می شوند، شبیه تلفیقی از گوریل ها و خرچنگ ها.

یک عنصر بیگانه تقریباً سنتی شده است. از زمان «بیگانه»، ما پدیده بیگانگانی را داشتیم که برای آشکار کردن بخش های بد درونی آشکار می شوند. بیگانگان اینجا حفره های سینه ای دارند که برای بیرون آوردن دست های سه انگشتی باز می شوند، لزج با مخاط. فرد از تصور استفاده از این اندام ها در حین رابطه جنسی می لرزد. در دنیای خانه آنها، باید ثروت زیادی در راه اندازی مغازه های مانیکور به دست آورد.

فیلم اکشن و علمی تخیلی ثور به عنوان یک فیلم شکست خورده است، اما یک موفقیت در بازاریابی است، تصویری از تاکتیک کارناوال باستانی که به روبزها هر چیزی را می گویند تا آنها را وارد چادر کند. "باور نخواهید کرد این دخترها چه چیزی را از زمین بلند می کنند!" یک پارسای دلپذیر به من و دوستان شاخدارم وعده یک شب بخار را در نمایشگاه کانتی شامپین داد. او نزدیک بود. ما باور نکردیم که آنها چه چیزی را ترک کردند.

شکست «ثور» در سطح داستان آغاز می شود، با فیلمنامه ای که اساساً جلوه های ویژه را به هم پیوند می دهد. برخی از دیالوگ ها قهرمانانه مسخره هستند ("شما لیاقت عنوان خود را ندارید، و من قدرت شما را از شما می گیرم!") و برخی از آنها به طنز چشمک می زند ("می دانید، برای یک فرد بی خانمان دیوانه او بسیار نازک است.") این اقتباس از استراتژی اصلی استن لی برای مارول است، جایی که شخصیت ها گاهی اوقات از شخصیت خود صحبت می کردند.

شاید این داستان برای یک فیلم انیمیشن برای کودکان با بازی ثور، اودین و دیگران توسط خوکچه ها کافی باشد. در عرصه فیلم هایی که درباره ابرقهرمانان کتاب های مصور است، ویرانی متروک است. هیچ چیز هیجان انگیزی اتفاق نمی افتد، هیچ چیز جالبی گفته نمی شود، و جلوه های ویژه نه یک مکان یا یک زمان، بلکه صرفاً جلوه های ویژه را تداعی می کنند.

ثور برای شروع شخصیت جالبی نیست. خدایان اساطیر یونانی، رومی و اسکاندیناوی مشکلی مشابه دارند، و آن این است که آنچه می بینید همان چیزی است که به دست می آورید. آنها با ویژگی هایشان تعریف می شوند نه شخصیتشان. اودین اودین است و مانند اودین عمل می کند و نمی تواند مانند اودین عمل کند و غیره. ثور یک مورد خاص محدود است. او چه کار می کند؟ او یک چکش به دست می گیرد. این کاری است که او انجام می دهد. برای در دست گرفتن چکش، لازم نیست باهوش خاصی داشته باشید، که به همین خوبی است، زیرا در فیلم ثور (کریس همسورث) به نظر نمی رسد درخشان ترین لامپ در آسگارد باشد.

سرزمین (کره؟ حالت ذهنی؟ بهشت؟) معروف به آسگارد در اساطیر نورس به عنوان نزدیک تروا یا شاید در آسیای صغیر توصیف شده است. در فیلم، تا جایی که می توانم جمع آوری کنم، از این زمین نیست و باید در جای دیگری از جهان باشد. این شامل مناره ها و آسمان خراش های بلندی است که توسط پل ها و تکیه گاه ها به هم متصل شده اند و هیچ نشانه ای از جمعیت را نشان نمی دهند، به جز زمانی که هزاران آسگاردی ناگفته مجبورند مانند نازی های روباتیک برای دریافت دستورات از تاج و تخت اودین (آنتونی هاپکینز) در مقابل توجه قرار گیرند.

دشمنان باستانی آسگارد غول های فراست هستند که خانه آنها Jotunheim است. من معتقدم، اما نمی توانم به شما قول بدهم، که جوتونهایم و آسگارد توسط یک پل به هم متصل شده اند، اگرچه به نظر می رسد این پل راهی است که ثور به زمین می رسد، بنابراین شاید بیشتر دروازه ای در میان زمان و مکان باشد، که توضیح می دهد که چرا آسگاردی ها از آن عبور می کنند. سال نوری بین کهکشانی و بدون مویی در نیومکزیکو فرود بیایید.

ثور اولین کسی است که وارد می شود و با سه دانشمند انسانی روبرو می شود. این که آیا او خود انسان است یا خیر، سوالی است که فیلم از آن کنار می زند. از اساطیر می دانیم که خدایان گاهی با انسان جفت می گیرند که نشانه امیدواری است. این انسان ها اخترفیزیکدان جین فاستر (ناتالی پورتمن)، دوستش دارسی (کت دنینگز) و دکتر اریک سویگ (استلان اسکارسگارد) هستند. من اشاره می کنم که او یک اخترفیزیکدان است زیرا بیشتر شبیه یک تعقیب کننده طوفان رفتار می کند، در صحرا در یک ون گشت و گذار می کند و به آسمان نگاه می کند، که در اخترفیزیک شما را خیلی دور نمی کند. ون آنها پس از اینکه ثور با بدشانسی در مقابل آن فرود آمد، به آن برخورد می کند. این یک Meet Cute برای خدایان نیست. بعداً یک رویداد شهاب سنگ رخ می دهد که در آن چکش ثور به زمین می خورد و چنان محکم می شود که نمی توان آن را با وانت یا حتی دولت فدرال از دست داد.

بنابراین اکنون ثور روی زمین است، چکش او گیر کرده است و من غرق شده ام. ثور خوشبختانه انگلیسی صحبت می کند و جین و دوستانش او را به غذاخوری محلی می برند، جایی که او مقدار زیادی پاپ تارت می خورد و وقتی قهوه اش را تمام می کند، فنجان خالی را روی زمین می کوبد. جین گویی برای کودکی توضیح می دهد: «ما این کار را نمی کنیم.

سه دانشمند سوپ رقیق هستند. جین با تهور با ثور معاشقه می کند، کی در کنار او می ایستد و هیچ کار مهمی انجام نمی دهد، و دکتر سویگ به آن ها نگاه جدی می کند و در حالی که با نگرانی عاقلانه به آن نگاه می کند کمی بالاتر از دوربینی با زاویه پایین قرار می گیرد. همچنین یک مامور دولتی (کلارک گرگ) وجود دارد که هر اقدام او راه حلی برای نیاز فوری طرح است.

فیلم های ابرقهرمانی با کیفیت شخصیت های شرورشان زندگی می کنند و می میرند. «ثور» خدمه ای کهنه دارد. غول های فراست بیشتر وقت خود را در یخبندان در کره زیر صفر خود در جوتونهایم می گذرانند و گاهی اوقات دشمنان خود را منجمد می کنند. برادر ثور، لوکی (تام هیدلستون) موی تیره، لاغر، چشمان شیک و متأسفانه فاقد کاریزما است. او ممکن است یک برچسب نام داشته باشد: "سلام! من نمی توانم اعتماد کنم!" این شرورها علاقه کافی برای تامین یک نبرد اوج ندارند، بنابراین فیلم یک غول فلزی می سازد، او را به شهر نیومکزیکو می فرستد و او را وادار می کند که پرتوهای آتشینی را که پمپ بنزین ها را به خوبی منفجر می کند، منفجر می کند، اما همیشه اهدافش را از دست می دهد. او ظاهراً با شمشیر از طریق ستون فقرات کشته شده است،اما چرا او به ستون فقرات نیاز دارد زیرا وقتی ماسکش را بلند می کند می بینیم که سرش یک غار خالی است؟

و در مورد آن شهر چطور؟ به نظر می رسد تا حدی مجموعه ای با دو فضای داخلی (غذاخوری و دفتر جین) و تا حدودی CGI باشد. به نظر می رسد که چند بلوک می رود و سپس ناگهان در بیابان بی آب و هوا به پایان می رسد. حتی هیچ حومه شهر یا مراکز تجاری نواری. می دانم که بیگانگان جهان های دیگر باید به نیومکزیکو برسند، اما چرا آنجا بمانیم؟ چرا غول فلزی نمی تواند به پل گلدن گیت حمله کند یا از برج ترامپ در جایی بالا برود؟ چه کسی اهمیت می دهد که یک 7-Eleven را به یک توپ آتشین تبدیل کند؟

در اینجا فیلمی است که در Rotten Tomatoes امتیاز 79 درصد را کسب کرده است. برای چی؟ استانداردهای فیلم های ابرقهرمانی کمیک بوکی توسط «سوپرمن»، «شوالیه تاریکی»، «مرد عنکبوتی ۲» و «مرد آهنی» تعیین شده است. در آن شرکت "ثور" رقت انگیز است. حتی شرورهای مشابه (لکس لوتور، جوکر، داک اوک و عبدیا استن) را در نظر بگیرید. خاطرات هر چهار نفر فوراً به ذهن می رسد. آیا شش دقیقه بعد از تمام شدن این فیلم به لوکی فکر خواهید کرد؟

کارگردانی که این پروژه را به عهده داشت، کنت برانا، زمانی برای نسخه باشکوه 70 میلی متری «هملت» بودجه دریافت کرد. حالا او «ثور» را می سازد. من با ترس وحشتناکی تعجب می کنم که آیا کسی در هالیوود که به فیلمی در مورد یک خدای اسکاندیناوی چسبیده است، بگوید "برانا را بگیرید. او با این مزخرفات شکسپیر کار می کند."

فیلم اکشن نبرد: لس آنجلس پر سر و صدا، خشن، زشت و احمقانه است. ساخت آن انعکاسی از بدبینی وحشتناک از سوی سازندگان آن است که حتی سعی نمی کنند آن را چیزی بیش از هرج و مرج بی معنی کنند. در اینجا یک فیلم علمی تخیلی است که توهین به کلمات "علم" و "تخیلی" و خط فاصله بین آنها است. می خواهید آن را برش دهید تا زیر ناخن هایتان تمیز شود.

شهاب ها در نزدیکی سواحل شهرهای بزرگ جهان به زمین سقوط می کنند (و در خلیج دینگل ایرلند - آن شهاب باید از مسیر خود منحرف شده باشد). آنها حاوی نیروهای بیگانه هستند که با سلاح های جنگی خود از ساحل بالا می روند و به انسان ها حمله می کنند. هیچ دلیلی برای این موضوع ذکر نشده است، اگرچه ذکر شده است که آنها ممکن است آب ما را بخواهند. ما با اعضای یک جوخه تفنگداران دریایی و گروهبان کارکنان زخمی از جنگ ملاقات می کنیم. نانتز (آرون اکهارت). آنها با هلیکوپتر به سانتا مونیکا می روند و ظاهراً بیگانگان را شکست می دهند. از آنجایی که تمام لس آنجلس اغلب در شعله های آتش دیده می شود، کاملاً مشخص نیست که سانتا مونیکا چقدر حیاتی است، اما ظاهراً همینطور است.

بیگانگان خنده دار هستند. آیا برای جلوه های ویژه Razzies می دهند؟ به نظر می رسد که آنها هیبریدهای حیوانی / ماشینی هستند که سلاح های خودکار از بازوهایشان رشد می کنند، که باید تغییر دادن نوزاد را سخت کند. در حالی که تفنگداران دریایی از چاقوهای رزمی خود برای حکاکی روی بیگانگان استفاده می کنند، لایه های ژلاتینی پر از چرک را یکی پس از دیگری پیدا می کنند. خوشبختانه، دیگر بیگانگان بیشتر در لانگ شات دیده می شوند، جایی که شبیه به شکل چوبی هستند که توسط انیماتورهای شاگرد شلاق زده شده اند.

آرون اکهارت در نقش گروهبان کارکنان بازی می کند. نانتز، کهنه سرباز 20 ساله ای که چیزهای مبهمی در کارنامه خود دارد، که مردم مدام به آن اشاره می کنند، اگرچه کریستوفر برتولینی، فیلمنامه نویس آنقدر دمدمی مزاج است که نمی تواند آن را به درستی بیان کند و آن را توصیف کند. بیخیال. اکهارت کاملاً بازیگر شده است، و اجازه دهید این کلمه مطرح شود که او یک قهرمان اکشن با ظاهر بزرگ را می سازد. او همچنین بازیگر خوبی است، اما مهارت های بازیگری از هیچکس در این فیلم لازم نیست.

دیالوگ تقریباً به طور کامل از فریادهای کوتاه تشکیل شده است: تماشا کن! ورودی! حرکت! مراقب باش! آتش! حرکت! تنها شخصیت هایی که به یاد دارم چهار جمله پشت سر هم داشتند، مجریان اخبار کابلی هستند. اگرچه این جوخه شامل بوفه معمول قومیت ها، از جمله لاتین تبارها، آسیایی ها و یک جراح نیجریه ای است، هیچ یک از آنها بیشتر از یک یا دو کلمه متوالی دریافت نمی کنند، بنابراین به عنوان شخصیت ها، همه آنها جایگاه دار هستند.

شما باید کشتی های جنگی بیگانگان را در این فیلم ببینید. به نظر می رسد که آنها توسط گردباد ضرب المثلی که از میان یک انبار زباله می وزد جمع شده اند. آنها به شدت زشت و به هم ریخته هستند، محصول سیاره ای هستند که طراحی آن کشف نشده است و حتی بطری های کوکاکولا باید شبیه بالشتک باشند. اگرچه این کشتی ها احتمالاً به داخل شهاب ها رسیده اند، به ویژه یکی از آنها با برخاستن از زمین در مقابل چشمان تفنگداران دریایی مبهوت، تطبیق پذیری عجیبی از خود نشان می دهد. ممکن است بپرسید چگونه برای 10 یا 12 بلوک زیر سانتا مونیکا به خطوط نبرد در بلوار لینکلن تونل زد؟

این روزها یک سبک تدوین تنبل در فیلم های اکشن وجود دارد که فرض می کند هیچ چیزی از نظر بصری هیچ معنایی ندارد. در یک فیلم خوب می فهمیم که قهرمان ها کجا هستند و حریفان کجا هستند و چرا و وقتی روی هم شلیک می کنند هندسه را می فهمیم. در چنین آشفتگی، کادر پر از فلاش ها و انفجارها و شات های کوتاه است که هیچ چیز معنی نمی دهد. گاه به گاه، کلوزآپی از آرون اکهارت در حال فریاد زدن چیزی، برای مثال، وجود خواهد داشت، و در دو طرف آن شات، نماهای غیرمرتبط از اکشن غیرقابل درک وجود خواهد داشت.

وقتی به ساختار زیبای چیزی مانند "جنگ با اسلحه در OK Corral" فکر می کنم، می خواهم موهای سرم را کنده و اشک تلخ ناامیدی گریه کنم. نسل های زیادی از فیلمسازان زندگی خود را وقف تکمیل تکنیک هایی کردند که کارگردانی مانند جاناتان لیبسمن یا نسبت به آن بی اطلاع است یا نسبت به آن بی تفاوت است. با این حال، میلیون ها دلار به او داده می شود تا بتواند این حمله را در محدوده توجه یک نسل انجام دهد.

کارگردان انیمیشن و فیلم کودک کورالین این فیلم را برای کودکان شجاع در هر سنی پیشنهاد کرده است. این به بیان ملایم است. این علوفه کابوس برای کودکان، هر چند شجاع، زیر یک سن خاص است. می دانم که بچه ها از طریق ویدیو در معرض انواع فیلم های ترسناک قرار می گیرند، اما «کورالین» نه برای تصاویر ترسناک، بلکه برای داستانی که روایت می کند، آزاردهنده است. این به خودی خود نادر است: بسیاری از فیلم ها در بریدن دست و پا خوب هستند، اما تعداد کمی از فیلم ها در گفتن داستان هایی هستند که می توانند ما را در جایی که تاریک و ترسناک است به دام بیندازند.

حتی نادرتر این است که کورالین جونز (داکوتا فانینگ) دختر کوچک خوبی نباشد. او ناخوشایند است، شاکی است، نگرش دارد و با اکراه دوست پیدا می کند. او در ماجراجویی خود، که شامل جایگزینی والدینش با دو نفره شوم با دکمه های دوخته شده روی چشمانشان است، با دوستان جدید شیرین و رنگارنگ ملاقات نمی کند. او تهدید می شود که در دنیای متناوب خود به دام بیفتد، دنیایی که توسط یک تونل هشدار دهنده در پشت درگاه نقاشی شده خودش می رسد.

نه اینکه والدین خود کورالین آنقدر عالی هستند. آنها مشغول هستند، حواسشان پرت است، دعوا می کنند و همیشه روی کامپیوترشان خمیده اند. وقتی صحبت می کند به سختی صدای او را می شنوند. به همین دلیل است که او بی پروا وارد تونل می شود و مادر و پدر دیگرش را با مرغ کباب و شادمانی اجباری منتظر می بیند. تنها چیزی که او برای ماندن در آنجا نیاز دارد این است که دکمه هایی را در حدقه چشم خودش دوخته شود.

"کورالین" فیلم جدید هنری سلیک است که "کابوس قبل از کریسمس" (1993) را ساخت و دوباره تسلط خود را در استاپ موشن و سایر انیمیشن ها با سه بعدی ترکیب کرد. سه بعدی تصویری تاریک تر ایجاد می کند (عینک را بردارید و صفحه روشن است)، اما پس از آن این یک فیلم غم انگیز با شخصیت های عجیب و غریب است که کارهای زشت انجام می دهند. من درباره خوردن حشرات با پوشش شکلاتی شنیده ام، اما نه زمانی که آنها زنده هستند.

با فرض وجود چنین افرادی، مخاطب ایده آل این فیلم، تحسین کنندگان خود هنر فیلم خواهند بود. سلیک ظاهر و احساسی کاملاً بدیع ایجاد می کند، از آزادی انیمیشن برای دراز کردن شخصیت هایش به صورت شبح های اسکلتی استفاده می کند که بر فراز کورالین بیچاره ظاهر می شوند. دوست جدید او، وایبی (رابرت بیلی جونیور)، یک قوز پشت جوان است که نام کاملش وایبورن است، و طولی نمی کشد که کورالین تعجب کند که چرا والدینش او را این نام گذاشته اند.

مادر و پدر دیگر (صداهای تری هچر و جان هاجمن که پدر و مادر هم هستند) اساساً می خواهند کورالین را از والدین واقعی اما پریشان او بدزدند و او را به نوعی دختر استپفورد تبدیل کنند. خانه آن ها که شبیه خانه کورالین است، دو پیرزن (جنیفر ساندرز و داون فرنچ) در زیرزمین دارد، شبانه روزی هایی که به نظر می رسد در دوران بازنشستگی از حرفه هایی که در صنعت سرگرمی بزرگسالان اشاره شده است، بازنشسته شده اند. سرنشین طبقه بالا آقای بوبینسکی (ایان مک شین) است، که گاهاً وودویلی است که گروهی از موش های آموزش دیده دارد. یکی از اتاق های خانه دارای حشرات بزرگتر از کورالین است که نقش مبلمان زندگی را ایفا می کنند.

به هر حال برای من کم و بیش غیرممکن است که از انیمیشن های سه بعدی بترسم. به نظر می رسد این روند همیشه به این سیگنال می رسد که "من یک فرآیند هستم!" من فکر می کنم زمانی که روند نامرئی نمی شود، درگیر شدن در یک داستان سخت تر است. من از والدین می شنوم که می گویند: "بچه های من حتی متوجه 3 بعدی نشدند!" در این صورت، چرا در وهله اول آن را داشته باشید؟

بچه هایی که از داستان ترسیده اند، ممکن است همه از حضور در آن خوشحال نباشند، چه به صورت سه بعدی یا نه. من گمان می کنم که بسیاری از دوستداران فیلم شامل تحسین کنندگان نیل گیمن می شوند که رمان برنده جایزه هوگو از فیلمنامه سلیک الهام گرفته است. گیمن غول پیکر رمان های گرافیکی است، و طنز خوبی وجود دارد که یکی از کتاب های نوشته اش به عنوان انیمیشن اقتباس شده است. من فیلم را بیشتر به این دلیل تحسین می کنم که دیدنش خوب است. سلیک به همان اندازه که گیمن در نوشته هایش غیرمتعارف است، در تصویرسازی اش نامتعارف است، و این فیلمی است برای افرادی که طراحی، کاریکاتور، گروتسکری و سواحل دوردست داستان سرایی را می شناسند و به آن اهمیت می دهند. به طور خلاصه، شما ممکن است کمی به یک فانتزی اهمیت دهید، در واقع کمی به این داستان، و همچنان هنرمندانه آن را تحسین کنید، از جمله موسیقی موذیانه از برونو کولایس، که مانند بسیاری از موسیقی های ترسناک به ما ضربه نمی زند، اما زیر بار ما می رود. ناخن های روانی

اعتبار مدیون کسانی است که از این فیلم حمایت کردند. من از جذابیت دیوار به دیوار مانند «پاندای کونگ فو کار» خسته شده ام و نمی دانم که آیا رویکرد سلیک برای فیلم هایی برای بزرگسالان که از مطالبی مانند داستان های آگوست درلث یا استیون کینگ اقتباس شده اند مناسب است یا خیر.

و شاید من روشن نکردم که برای من خوب است که کورالین یک دختر کوچک ناخوشایند است. ظالمانه است که پیپی جوراب بلند را به آن تونل بفرستیم، اما کورالین سزاوار آن است. شاید درسی یاد بگیرد.

تماشای آنلاین انیمیشن رنگو نوعی معجزه است: یک کمدی انیمیشن برای تماشاگران باهوش سینما، ساخته شده فوق العاده، دیدنی فوق العاده، به طرز شیطانی طنزی، و (نفس!) فیلمبرداری شده با شکوه 2 بعدی. رنگ های درخشان و شخصیت های حیرت انگیز آن از صفحه بیرون می آیند و به ما یادآوری می کنند که چقدر از شخصیت های کوچک ساده اندیشی که در سه بعدی تاریک به اطراف می چرخند، بسیار خسته شده ایم.

این یک وسترن کمیک الهام گرفته است که شایسته مقایسه با "Blazing Saddles" است، که از آن گوزهای زیادی به عاریت گرفته است. هر چه فیلم های بیشتری دیده باشید، ممکن است آن را بیشتر دوست داشته باشید. حتی از خفاش های بزرگ برای حمله هلیکوپتری در «اکنون آخرالزمان» استفاده می کند. اما فرض کنید شما فیلم های زیادی را ندیده اید. فرض کنید شما یک بچه هستید. «رنگو» ممکن است شما را غافلگیر کند زیرا این یک فیلم انیمیشنی است که مانند یک فیلم واقعی بازی می کند و واقعاً شما را درگیر می کند.

شخصیت اصلی یک مارمولک است که توسط جانی دپ صداپیشگی می کند. فقط یک مارمولک معمولی می دانی، سبز و با فلس و پوپی. اما این خزنده فروتن مسئولیت آوردن تمدن به خاک، یک شهر غربی رام نشده که توسط شرورها عذاب می کشد و به شدت با کمبود آب مواجه است، به عهده می گیرد.

شخصیت های دیگر نسخه های بزرگ تر از انواع اصلی وسترن هستند. برای مثال، مار زنگی جیک (بیل نیگی)، مرد بدی که گروهش شهر را در چنگال وحشت نگه می دارد، وجود دارد. پس از اینکه رانگو به طور تصادفی عقابی را که برای شهروندان Dirt غذا می خورد می کشد، توسط شهردار (ند بیتی) متقاعد می شود که نشان کلانتری را بپوشد و قانون را به Dirt برساند. این شامل صحبت های سخت در سالن ها، روبه رو شدن در خیابان اصلی و دنباله ای تعقیب و گریز بین دیوارهای بلند دره ای است که اشاره ای به سمت «جنگ ستارگان» است.

«رنگو» عاشق وسترن است. در زیر سطح کمیک آن، پایه ای صوتی بر اساس وسترن های کلاسیک بی شماری وجود دارد که در آن (الف) مرد جدید وارد شهر می شود، (۲) با شرور محلی روبرو می شود و (۳) با آزمایش قهرمانی اش روبرو می شود. کثیفی نه تنها مارها بلکه کرکس ها را برای مبارزه با آنها دارد، بنابراین دستان رنگو پر است. و سپس موضوع بحران آب وجود دارد. بنا به دلایلی، با بازگشت به سنت باستانی کارتون در مورد مردم در حال خزیدن در بیابان، تشنگی همیشه یک موضوع موفق برای انیمیشن است.

فیلم فوق العاده خوب طراحی شده است. شخصیت ها به شدت اغراق آمیز هستند، بله، اما با لایه ای از جزئیات و مراقبت دوست داشتنی. این فیلم به سنت کلاسیک های متحرک با زحمت کشیده شده احترام می گذارد و با سکانس های اکشن وحشی خود کارهای جالبی را با فضا و پرسپکتیو انجام می دهد. کارگردان فیلم گور وربینسکی است که جانی دپ را در سه فیلم «دزدان دریایی کارائیب» کارگردانی کرده است. من فکر می کنم او در اینجا از وضوح نقاشی های انیمیشن سود می برد، در مقایسه با تمایل فیلم های «دزدان دریایی» به گم شدن در دیوانگی های CGI. بله، این روزها انیمیشن نیز تصویرسازی کامپیوتری است، اما با هنرمندان و طراحی ها و نقاشی ها و دنیایی به وضوح دیده می شود.

این فیلم دارای رتبه PG است. امیدوارم در باکس آفیس بزرگ باشد. گدار راه نقد فیلم را ساختن فیلم دیگری دانست. "رنگو" یک سرگرمی باشکوه و عالی با داستانی قوی، انرژی بی حد و حصر و صداپیشگان درجه یک است، همچنین شامل ابیگیل برسلین، ند بیتی در نقش شهردار معلول، آلفرد مولینا، بیل نیگی، استفن روت، تیموتی اولیفانت، ری وینستون، و بله، هری دین استانتون. نه، سم الیوت، اما شما نمی توانید همه را داشته باشید.

این چیزی است که من امیدوارم: بسیاری از خانواده ها این را ببینند. آنها حتی یک فکر در مورد دو بعدی بودن آن نخواهند داشت. قیمت بلیط معمولی را خواهند پرداخت. آنها عاشق رنگ های روشن و استفاده باشکوه از فضا خواهند بود. چند هفته دیگر، آنها به یک فیلم سه بعدی می روند و تعجب می کنند که چرا ما باید برای این کار هزینه اضافی پرداخت کنیم؟

آیا اصطلاحی برای پارادوکس پیامدهای تصادفی مورد نظر وجود دارد؟ آن وقت است که یک فیلم چیزی را نشان می دهد که باید تصادفی باشد و معلوم می شود که بخشی از یک نقشه است. از آنجایی که تماشای آنلاین فیلم «ناشناخته» با نمونه هایی از چنین رویدادهایی آغاز می شود، بحث در مورد آنها برای من اسپویلر نخواهد بود. من قبل از چیزهای فریبنده نجات خواهم داد.

با شروع فیلم، با دکتر مارتین هریس (لیام نیسون) و همسرش الیزابت (ژانویه جونز) آشنا می شویم که در حال پرواز برای یک کنفرانس بیوتکنولوژی در برلین هستند. من فکر می کنم تنها چیزی که در مورد بیوتکنولوژی در یک فیلم هیجان انگیز باید بدانیم این است که احتمالاً شامل محصولات زراعی تغییر یافته ژنتیکی یا طاعون خطرناک است. به هر حال، در فرودگاه، دکتر هریس به مردی اجازه می دهد چمدان هایش را بارگیری کند، و با حرکت تاکسی، عکس بزرگی از کیف او که هنوز روی واگن چمدان است، می بینیم

.

پس باشه. آیا این یک تصادف بود؟ اگر من کیفی با خود حمل کنم که حاوی داروی درمان گرسنگی جهانی یا فرمول کشتار جمعی باشد، آن را روی حاشیه نخواهم گذاشت. به هر حال، دکتر هریس و همسرش به هتل می رسند، او شروع به تحویل گرفتن می کند، او متوجه می شود که کیفش جا مانده است و بدون اینکه به او بگوید، تاکسی دیگری را به سمت فرودگاه می گیرد. سعی می کند با او تماس بگیرد، اما نمی تواند سیگنالی دریافت کند. تا به حال این اتفاق برای شما در برلین افتاده است؟

یک کانتینر از کامیون جلوی آنها می افتد، تاکسی منحرف می شود و از طریق ریل پل فرو می رود، دکتر هریس بیهوش می شود، اما با اقدامات سریع راننده، جینا (دایان کروگر) جان او نجات می یابد. او چهار روز در کما است. او خودش را جمع می کند و به سمت هتل می دود، اما متوجه می شود که همسرش می گوید قبلاً او را ندیده است و با خوشحالی با دکتر "واقعی" دکتر مارتین هریس (آیدان کوین) ازدواج کرده است. اکنون مصیبت او آغاز می شود: چگونه می تواند هویت واقعی خود را ثابت کند و توطئه ای را که کنترل زندگی او را به دست گرفته است، درک کند؟

به عنوان یک تماشاگر کهنه کار هیجان انگیز، می توانید در اینجا به چندین احتمال فکر کنید. همش یک خیال بود. او شستشوی مغزی شده است. او فقط فکر می کند که او مارتین هریس است. او فقط تصور می کرد که با خانم واقعی الیزابت هریس در هواپیما است. تاکسی دوم منتظر بود تا او را سوار کند. و همچنان ادامه دارد. یا احتمالاً هیچ یک از موارد بالا وجود ندارد.

اما بیایید یک عقب نشینی فوری انجام دهیم. آیا این یک تصادف بود که کیف را پشت سر گذاشت؟ اگر نبود، دیگر نیازی به بازگشت به فرودگاه نبود. آیا سقوط کانتینر تصادفی بود؟ آیا تصادفی بود که او یک راننده تاکسی پناهجوی بوسنیایی (زیبا) بدون مدارک را گرفت که در آب های یخی زمستانی یک نجات قهرمانانه انجام داد؟ آیا برنامه ریزی شده بود که او بتواند وارد کنفرانس بیوتکنولوژی شود و دکتر مارتین هریس (واقعی یا جعلی) را پیدا کند؟

من به این فکر می کنم که اگر من عامل یک سازمان مخفی شوم باشم و آن کیف و مک گافین موجود در آن را بخواهم، این کار را انجام می دهم: لیام نیسون را، هر که باشد، می زنم و کیف را می دزدم. . یا وارد اتاق هتل او شوید. یا بهش مواد مخدر بده هر چیزی. چون فکر کن اگر او مارتین هریس واقعی نیست، چرا در وهله اول کیف حاوی مک گافین را در اختیار دارد؟ اما اگر او یک مارتین هریس قلابی است، آن واقعی کیست؟

این فیلم به نوعی به برخی از این سؤالات، نه همه، پاسخ هایی دارد. با این حال، باعث شد که رویدادها را در ذهنم تکرار کنم و فکر کنم، صبر کن! آیا در اینجا با پارادوکس پیامدهای تصادفی مورد نظر سروکار داریم یا چه؟

«ناشناس» فیلمی است که با مهارت عکاسی و بازی شده است و کمتر بازیگری بهتر از لیام نیسون در ایفای نقش مردی است که فرش را از زیرش بیرون کشیده است. یاد فیلم «فرهنگ» رومن پولانسکی (1988) افتادم که در آن هریسون فورد نقش یک دکتر را بازی می کرد که با همسرش در کنفرانسی در پاریس شرکت می کرد. در آن فیلم، کیف اشتباهی در فرودگاه برداشته شد، فورد وارد دوش هتل شد و وقتی بیرون آمد، متوجه شد همسرش ناپدید شده است.

اعتراف می کنم که احساس می کردم درگیر «ناشناس» بودم تا اینکه یک خرگوش بیش از حد از کلاهش بیرون کشید. در یک نقطه، یک هیجان انگیز باید منصفانه بازی کند. وقتی شخصیت ها لازم می دانند که از ناکجاآباد بیرون بیایند و واقعیت زیربنایی موقعیتش را برای قهرمان توضیح دهند، ما راضی نمی شویم. چرا او باید بداند؟ فقط به او ضربه بزنید هرگاه یکی از آن سخنرانی های واقعیت زیربنایی را می شنوم، فکر می کنم باید یک خزیدن در پایین صفحه وجود داشته باشد: این در واقع صدای فیلمنامه نویسی است که ناامیدانه سعی می کند داستان را برای خودش توضیح دهد.

به هر حال، شاید همه اینها فقط من صحبت می کنم. شاید من فیلم های زیادی دیده ام. «ناشناس» واقعاً فیلم بدی نیست، فقط یک فیلم پوچ است. لحظه به لحظه ویژگی های خود را دارد. من را با این فکر رها کرد: این خیلی خوب است که دکتر مارتین هریس آن راننده تاکسی بوسنیایی بلوند را دریافت کرده است. خیلی از رانندگان تاکسی، چنین خدماتی دریافت نمی کنید.